 |
|
OPEL
MANTA: "BELLO E BESTIA"
|
 |
 |
 |
 |




Fai clic nas miniaturas para ver as
imaxes a maior tamaño
Fai click aquí:
para ver a galería racing do Opel Manta A
|
Opel Manta A:
A finales dos anos 60 Opel xa tiña no seu catálogo
un pequeno coupé biplaza chamado GT
1900, de estética claramente inspirada na liña
do seu primo maior Chevrolet
Corvette, que era a punta de lanza da casa matriz GM ó
outro lado do atlántico para competir cos muscle cars
da competecia. Pero o GT 1900 era un coche moi limitado nas
vendas pola súa pouca practicidade, e a competencia
directa de opel en Alemania e Gran Bretaña, Ford, tiña
un coupé de boa habitabilidade e precio asequible:
o Capri.
Aínda que Opel afirmóu que o seu coche non estaba
deseñado para competir co Capri, cando foi apresentado
como prototipo no Salón de París de 1970, os
periodistas da época escribiron que por fin un fabricante
xeralista lle plantaba cara a Ford e o seu Capri con igualdade
de armas: un coupé de gran formato, de liña
moi atractiva, e sobor de todo, fabricado aproveitando pezas
de modelos máis que coñecidos, co que o seu
custe e fiablilidade eran asumibles pola clase media europea
da época.
O coche era realmente atractivo, e foi última obra
europea de Chuck
Jordan, que despois de traballar no Manta foi chamado
como deseñador estrela ós Estados unidos. Cun
morro
afiado de capó longo e rematado con catro faros
redondos, e unha traseira tipo Fastback
moi tumbada, con pilotos circulares ó estilo Ferrari,
o coche colleitóu o aplauso unánime de prensa
e púbrico. Aínda que a plataforma basábase
na do
Kadett, as súas medidas foron modificadas mínimamente,
e asemellábanse descaradamente ás do Ford Capri.
Asemesmo, empregáronse elementos doutros modelos xa
coñecidos, como o Rekord e o Ascona.
Inicialmente comercializáronse tres versións
de motor, dous 1.6 de 68 e 80cv procedentes do Ascona, e un
1.9 de 90cv. Posteriormente ofreceríase un básico
1.2 donado polo Kadett, que nunca se exportóu a Gran
Bretaña.
O coche fabricóuse de 1970 a 1975, e chegáronse
a fabricar case que medio millón de Mantas A, o que
nos dá unha idea do seu gran éxito comercial.
As variantes de acabado e versións especial foron as
seguintes:
Manta
SR/Rallye.- O pack deportivo SR, tamén chamado
Sport Rallye só estaba dispoñible co motor 1.9
(1780 opcional en GB), e destacaba por ofrecer un aspecto
e acabado máis deportivo, que incluía interior
totalmente en vinilo negro (considerado o "look"
máis deportivo nos ´70), instrumentación
compreta, llantas especiais, volante deportivo, teito de vinilo
opcional, topes de goma negros nos parachoques, suspensión
máis dura, lámparas halóxenas, logo stingray
nas aletas, etc.
Manta
Berlinetta.- Sae ó mercado no ano 1972,
e tamén vai asociada á mecánica 1.9.
Os seus elementos diferenciadores son o seu interior rematato
en pano velour combinado con vinilo cos colores da carrocería,
teito de vinilo, neumáticos 185/70 HR en llantas de
13x5.5 deportivas (roystile), instrumentación deportiva,
lámpadas halóxenas h1, e inscripcións
"berlinetta" nas aletas dianteiras.
Manta
Luxus.- Fabricadas 400 unidades a partires de Marzo
de 1974, todas elas en bermello, e tamén co teito de
vinilo negro, interior en vinilo negro, teito practicable,
lámpadas halóxenas, reloxo na consola central
e o emblema Stingray e logo 1900 (única motorización)
nas aletas.
Manta GT/E.- Esta versión nacéu coa
incorporación da inxección ó motor1.9,
e significóu a última versión especial
producida directamente pola fábrica. Distíngense
moi fácilmente, pois era a primeira versión
que montaba de serie un spoiler frontal, capot e detalles
exteriores pintados en negro mate, e inscrpcións GT/E
no frontal e parte traseira. A suspensión era rebaixada,
e os amortecedores eran uns eficaces Bilstein de gas. Este
modelo non foi exportado a GB.
Manta
Turbo.- Esta versión só se fixo en
GB, e era un Manta modificado polos preparadores de opel DOT
(Dealer Opel Team), e Tony Fall LTD. (Broadspeed). Foi probablemente
a versión máis especial do Manta A desenrolada
en Gran Bretaña. Só se fixeron 28 unidades,
o que nos da idea da súa rareza e exclusividade. Todo
foron pintados de negro, e adoptaron o spoiler dianteiro do
GT/E continental. Tamén se lle engadiron pequenos adhesivos
prateados fileteando todo o coche, e nas aletas traseiras
a inscripción turbo. A mecánica
sobrealimentada desenrolaba un 75% máis de potencia
que o modelo de partida, o Manta Berlinetta, e tiña
pistóns de baixa comprensión, carburador modificado
e escape deportivo. O resultado eran 156 cv, que na lixeira
carrocería do Manta facían do coche un auténtico
misil, con unha aceleración de 0 a 96 Km/h (0-60mph)
en 7,6 seg. Actualmente só sobreviven 13 destos exclusivos
e cotizadísimos coches en Inglaterra.
Manta
TE2800.- Outro dos Mantas A máis buscados.
O preparador belga Transeurop Engineering, fixo o máis
simple e ó tempo complicado (houbo que modificar o
radiador e soportes do motor, e ubicar a batería no
maleteiro) para converter o Manta nunha bestia das estradas.
Sacóulle o motor ó inmenso Opel Comodore e metéuno
no capot do lixeiro coupé. O motor era un 6 cilindros
en liña de 2800cc., que daba de serie 142 cv, e era
un excelente punto de partida para preparalo máis
a fondo para competición, donde chegaban con facilidade
ós 230 cv. Exteriormente era sen dúbidas o Manta
máis
impactante, pois ademáis do spoiler frontal engadíronse
unhas aletas ancheadas para dar cabida a uns neumáticos
máis anchos (195/70 13 HR). Outros elementos exclusivos
eran os asentos Recaro, volante Nardi, reloxos do cadro tomados
do luxoso Comodore, caixa de engranaxes ZF de 5 velocidades,
disco de freos ventilados, suspensións especiais e
pequenos detalles cosméticos. Non era precisamente
un coche "tuneado", como entendemos agora, pois
fíxose co total beneplácito da casa matriz,que
veía como seu coche competía en igualdade coas
versións máis potentes
do Capri.
|
|
|







Fai clic nas miniaturas para ver as imaxes
a maior tamaño
Fai click aquí:
para ver a galería racing do Opel Manta B
Fai click aquí:
para ver a galería técnica do Opel Manta 400
|
Opel
Manta B:
En 1975, Opel decide renovar a carrocería do Manta.
Desaparece totalmente o look "americano" de Chuck
Jordan, e adóptanse unhas liñas menos curvas,
destacando o grandes faros cadrados que foron a seña
de identidade principal do Manta B. Ó mesmo tempo,
en Gran Bretaña introducíase o Vauxhall
Cavalier, que en versión
sedán non era outra cousa que un Ascona con frontal
de Manta modificado, e en versión
coupé correspondía ó Manta de Opel
con logos distintos e un frontal levemente modificado sen
grella dianteira.
A
versión básica levaba inicialmente
paracoches cromados, e tiña carrocería de tres
volúmenes. En 1978 presentaríase unha segunda
carrocería
tipo coupé, cun gran portón traseiro. Curiosamente,
esta carrocería era a máis cara, e agora son
as versións menos cotizadas. Dependendo dos mercados,
variaban as versións, sobor de todo as motorizacións
básicas. No Reino Unido, por exemplo, inicialmente
a versión básica era o 1.6L. Pero imos repasar
as distintas versións polo miúdo.
Manta
GT/E.- Montaba un motor de 1.9L, que rendía
105cv na versión continental e 90cv no Reino Unido.
As llantas eran de chapa, e persoalmente penso que bastante
menos atractivas que as Rostyle do Manta A. Os parachoques
eran cromados e tiñan unha banda de goma protectora
negra e o capot dianteiro estaba pintado tamén en negro
mate. Opcionalmente podíase montar autoblocante
traseiro si queríamos ter un comportamento medianamente
deportivo, pois a ponte traseira seguirá sendo ríxida
en todolos modelos, incluso nos últimos e máis
potentes. Os carburadores deixan paso a unha inxección
Bosch.
Manta SR.- Presentado en 1978, monta un motor de acceso
á gama de 1160cc procedente do Kadett que desenrola
60cv.
Manta
Berlinetta 2000S.- O motor 1.9L. deixa paso ó
novo 2.0L que rinde 100cv no Reino Unido e 110 no mercado
continental.
Manta Berlinetta SR 2000E.- Igual mecánica que
o anterior pero con máis equipo e decoración
máis deportiva.
Manta
CC.- En 1978 nace a versión Combi Coupé,
e a versión de acceso á gama pasa a ser un motor
1.3L. máis moderno coa árbore de levas en cabeza.
En 1980 tódolos modelos montan xa os
parachoques negros.
No ano 1981 o Manta renóvase estéticamente de
novo. A nova versión é coñecida polos
afeccioados como facelift
-lavado de cara-, e distínguese pola grella
dianteira de catro aberturas e novos parachoques de material
plástico, principalmente.
Manta
GC/J.- Só se ofrece como coupé. Leva
un motor de 1786cc, e no Reino Unido é o modelo de
entrada á gama. Só se produce por un ano, e
será sustituído polo S GT.
Manta
S GT.- Esta versión só se ofrece coa
carrocería Fastback, co motor 1.8l. procedente do Kadett
GT/E.
Manta
GT/E.- En 1982 nace o que será posiblemente
o máis popular dos mantas. Co motor de 1979cc inxección,
e unha estética moi sport, cautivóu ós
amantes dos deportivos da época. Montaba asentos
Recaro, e llantas Ronal de 14".
Manta
Irsmcher i200.- Entre 1985 e 1986 nace esta versión
da necesidade de homologar o Manta no grupo B da Fia. O coche
é básicamente un GT/E modificado polo preparador
de Opel, que añade ó Manta GT/E elementos do
Manta 400 de competición, como os catro faros halóxenos
ou o alerón posterior sobredimensionado. O motor lévase
a 136cv de serie, e opcionalmente pódese montar diferencial
autoblocante. Os asentos
e volante son específicos Irsmcher. Opcinalmente no
Reino Unido podíase pedir con decoración Rothmans.
Manta
i240.- Resultado de subir la cilindrada al 2.0l. hasta
los 2396cc, este Manta no fué nunca homologado, y era
ofrecido como un 400 "descafeinado", pues ofrecía
la misma potencia que el i200, 136cv, aunque con más
par motor. Tenía detalles de Irsmcher y su estética
estaba basada directamente en la del 400 de carreras. Sólo
se ofrecía en cores branco ou gris metalizado.
Manta
i300 e i2800.- Outros dous modelos especiais de Irsmcher,
e resultado de instalar no capot do Manta a mecánica
de 6 cilindros e 2969cc inxección do Opel Omega. O
i300 rendía de serie 177cv., e foi o Manta máis
potente ofrecido nun concesionario, no que por medio dunha
opción da propia casa podía potenciarse ata
os 200cv con total garantía da Opel. Tamén opcionalmente
se ofrecían todo tipo de detalles de persoalización
Irsmcher, coma o kit óptico do 400.
Manta
400.- É, sen dúbida algunha o Manta
máis buscado. Erróneamente, moita xente cree
que o Manta 400 é un conxunto de aleróns, aletas
sobredimensionadas e faros racing con un motor estratosférico.
Non era así. O coche tal como saía da cadea
de producción era
bastante discreto -para ser un Manta especial-, e os plásticos
exteriores que lle daban ese aspecto brutal eran unha opción
máis do catálogo de Irsmcher, o preparador oficial
de Opel. O motor estaba basado no do pacífico Opel
Rekord Diesel e cubicaba 2410cc.A súa fiabilidade en
competición estaba máis que demostrada, pois
víñase utilizando xa no Ascona 400. Daba 144cv.
de serie...Entón: ¿porqué é o
Manta máis cotizado e buscado polos coleccionistas?.
Pois porque esa era simplemente unha base para crear un
auténtico aparato de correr, un grupo b. De bloque
para arriba, foi totalmente modificado polos enxeñeiros
de Cosworth Engeenering, e a súa culata de 16 válvulas
é unha verdadeira obra de arte mecánica. Aínda
que de serie estaba alimentado por inxección, en competición
os bós preparadores montaron carburadores, co que a
súa potencia chegaba en versións non moi apretadas
a uns serios 275cv. Incluso en algúns siluetas do Gr5
chegaron a montar
turbo, o que os lanzaba a case que 400cv. A súa
historia nos ralis do mundial non foi moi relevante en palmarés
absoluto, pois tiña que loitar contra os potentísimos
Grupo B Turbo, pero a súa fiabilidade e fácil
mantemento eran moi apreciados polos pilotos privados. Chegóu
incluso a gañar a categoría de 2 rodas motrices
no
París-Dakar nas mans de Guy Cosoul. Destacaban
as lendarias loitas entre Jimmy
McRae e Russel
Brooks no campionato británico, e en Francia o
importador Opel chegóu a sacar á rúa
unha serie limitada co nome de Guy
Frequélin, en honra ó piloto máis
espectacular do campionato...-¿ou sería mérito
do coche?-. Nos últimos anos do grupo b, o departamento
de competición de Opel tentóu incluso de fabricar
un Manta
4x4, do que a empresa inglesa de transmisións e
diferenciais Ferguson
fixo unha unidade, pero o coche non así podería
competir en igualdade de condicións -motor dianteiro,
eixe ríxido atrás, motor atmosférico-,
e decidíuse desbotar o intento. Hoxe en día,
é case que imposible encontrar un Manta 400 de rúa,
pois dos 245 fabricados, case que todos foron destinados á
competición. O que sí hay son moitas preparacións
imitando un 400, pois é relativamente fácil
atopar os compoñentes precisos para facelo.
Manta
GSi.- Foi o canto de cisne deste modelo, que cunha
disposición mecánica condicionada pola súa
arquitectura traseira de ponte ríxida, xa non podía
facer frente á competencia en terreo revirado, e cesóu
a producción o 28 de Xuño de 1988.
Versións especiais.- Moitos preparadores tomaron
o atractivo Manta como base para dar renda solta á
súa imaxinación. Dende versións prestacionais
como o Cuartenay Turbo, que ofrecía 250cv, ata versións
coa carrocería modificada en cabrío,
tanto do Manta
A como do Manta
B, ata transformacións en rancheira
ou mesmo Pick-up, o Manta era o coche ideal: Mecánica
sinxela e de gran serie, precio asequible, e, sobor de todo,
un envoltorio
precioso que facía volver as cabezas -aínda
hoxe o consigue-, fixeron que Opel foso capaz de fabricar
case que millón e medio destos deportivos.
Para comentar o artigo no foro de debate,
fai click aquí:
|
|
 |
 |

|
|
 |