|
|
 Si hay
capítulos destacables na longa historia das competición
de estrada, un deles estivo protagonizado por un diminuto
coche, revolucionario na súa concepción técnica
para o que se estilaba naquela época. Imos dedicarlle
uns dos nosos monográficos ó auténtico
"David" dos rallyes: O Mini Cooper.
Este sorprendente
aparatiño acadóu unha impresionante serie de
trunfos nos mais importantes rallies dos anos sesenta. Con
pilotos como Hopkirk, Makinen
e Aaltonen,
gañóu tres veces en Montecarlo e outras tantas
en Finlandia.
A longa
historia do Mini comenzóu en 1957, cando o presidente
da British Motor Corporation (BMC) encargóu ó
enxeñeiro Alec Issigonis o deseño dun utilitario
de reducidas dimensións, no que poideran viaxar catro
adultos. Tras dous anos de xestación, en agosto de
1959 foi apresentado o Austin 7, nome que posteriormente cambióuse
polo de Morris Mini. Era un diminuto automóvil de 1,40
m de ancho, 1,35 m de alto, e 3,05 m de longo, que tiña
unha gran estabilidade e adherencia -sempre tendo en conta
que estamos a falar dos primeiros anos ´60-, pero o
seu motor, de só 848 cc. que só rendía
34 cv., quedábase moi escaso para practicar un deporte,
os rallyes, que inventaran os propios británicos, e,
por tanto, moi querido por eles.
De inmediato,
algúns técnicos comenzaron a traballar co propósito
de modificar o seu motor. Un deles era John Cooper que, en
1959, gañóu coa súa escuderia o primeiro
título de Constructores da Fórmula 1. Amigo
persoal do deseñador do coche, Alec Issigonis, Cooper
convencéuno para dar maiores prestacións ó
motor do Mini, e así, en outubro de 1961, apresentóuse
a primeira xeración do Mini Cooper, cun motor de 997
cc. de dobre carburador que xeraba unha potencia de 55 cv.
Tratábase, agora sí, dun coche ¡deal para
competir en rallies, como pronto demostróu o sueco
Bengt Soderstrom, que en 1962 gañóu o Rallly
de Suecia.
A súa
incrible facilidade para ser pilotado, gracias á súa
reducidísima batalla e a tracción dianteira,
convertíuno nun arma case que imbatible en terreos
esvaradizos, e os pilotos nórdicos sacábanlle
especial partido ó seu peculiar xeito de conducción,
freando co pé esquerdo á vez que modulan co
dereito o gas, e levando ó pequeno Mini de xeito supereficaz
nas maltreitas e reviradas pistas dos rallyes da época.
Os directivos
da BMC tomaron a tema deportivo moi en serio, e viron nas
carreiras unha maneira xenial de promocionar un coche que
naquela época era considerado moi revolucionario e
extrano polo gran público, e decidiron ser eles mesmos
os que apoiarían ós seus coches nas competicións.
Así, revolucionaron unha vez máis o mundo dos
rallyes, constituíndo o que sería o primeiro
equipo oficial de rallyes da historia. Para elo contrataron
a unha serie de pilotos e copilotos, entre os que destacaron
os finlandeses Timo Mäkinen, Rauno Aaltonen e o británico
Paddy Hopkirk. O propio departamento de competición
de John Cooper encargaríase da evolución dos
cohes de competición.
Despóis
de que Aaltonen acabase quinto no RAC de 1962 e terceiro en
Montecarlo e en Finlandia en 1963, e Hopkirk sexto en Montecarlo
e cuarto no RAC de 1963, decidíuse incrementar a potencia
do motor dándolle unha cubicaxe de 1.071 cc, co que
os cabalos aumentaban hasta 70. Este novo modelo recibíu
o nome de Mini Cooper S.
Na primeira
proba do calendario de 1964, o Rally de Montecarlo, Paddy
Hopkirk alzóuse coa victoria, namentres que Timo Makinen
rematóu na cuarta posición. Mais adiante, en
Suecia, o piloto local Harry Kallstrom, ó volante de
unha de estas pequenas bombas, obtivo un segundo posto.
Para a seguinte
tempada, a de 1965, o motor aumentóu a 1.275 cunha
potencia de 78 cv. Esta vez con Makinen ó volante,
o Mini volvéu a conquistar o Rally de Montecarlo. O
mesmo piloto, e co mesmo coche, gañóu también
o Rally dos 1.000 Lagos, donde Aaltonen, tamén co Mini,
foi segundo e Hopkirk sexto. Aaltonen, que se procramóu
Campión de Europa de 1965 con este coche, gañóu
tamén a última proba da tempada, o RAC.
En 1966,
en plea orxía de victorias do pequeno gran coche, saltóu
o escándalo, un dos maiores da historia dos rallies,
cando tres Cooper S, pilotados por Makinen, Aaltonen e Hopkirk
acapararon, por ese orde, o podio do Montecarlo. Os franceses,-moi
chauvinistas eles-, disgustados porque o mesmo coche tivera
gañado tres veces consecutivas esta proba, buscaron
unha escusa estúpida para descalificarlos, e atopárona
nos faros halóxenos, non regulados en Francia, polo
que os tres Mini británicos foron descalificados, así
como o tamén británico Ford Lotus Cortina que,
pilotado por Roger Clark, que fora cuarto. Por suposto, o
declarado finalmente gañador, era un coche francés,
un Citroen conducido por Toivonen. Aquela tempada, Makinen
gañóu en Finlandia, donde Aaltonen foi terceiro,
a misma posición que obtivo Hopkirk no Acrópolis,
namentres que Kallstrom pechóu o ano con un segundo
posto o RAC.
En 1967
chegóu a "vendetta". Unha nova evolución
do Mini foi desenrolada polo departamento de motores de John
Cooper, e tiña unha potencia de 100 cv e cumpría
escrupulosamente tódolos requisitos que as autoridades
monegascas e francesas poideran exigir. Así, con Rauno
Aaltonen ó volante, o Mini obtivo a terceira victoria
en Montecarlo. Os outros dous grandes pilotos da escudería
tamén conqueriron outras victorias: Hopkirk no Acrópolis,
Makinen en Finlandia. Ademáis, o británico foi
segundo en San Remo e Aaltonen terceiro en Suecia. Aquela
foi a última gran tempada do Mini en rallyes.
En 1968,
Aaltonen foi terceiro en Montecarlo e Hopkirk segundo en Portugal,
pero o Mini foi superado por outros dous monstruos das carreiras
que acababan de aparecer no panorama ralístico: o Porsche
911 e o deus dos rallyes dos anos ´70: o Ford Escort.
Era o fin da era Mini, un diminuto mataxigantes, que gracias
á súa simplicidade de conducción -case
coma un kart-, convertíuse por méritos propios
nun automóvil lendario, e que se mantivo case que sen
modificacións no mercado durante décadas.
Para comentar o artigo no foro de debate,
fai click aquí: 
|
BRITISH
MOTOR CORPORATION MINI COOPER S: "PEQUENO GRAN COCHE"
